Geschiedenis van Venetië
De stad Venetië werd kort na 568 gesticht. Acht eeuwen lang was het de hoofdstad van de Republiek Venetië. De stad van de Doges is beroemd om zijn kanalen, het San Marcoplein en het Dogenpaleis, en om zijn carnaval en staat op de werelderfgoedlijst van de Unesco.
De eerste vluchtelingen, inwoners van Aquileia, Padua en andere steden in Noord-Italië, kwamen door veranderingen in het zeeniveau en de invasie van de Teutoonse stammen in Italië aan op de Venetiaanse lagune. De komst van de Longobarden in de regio, rond 568, bracht een massale migratie op gang naar de kust en de eilandjes. In de 10e eeuw werd de centrale kern van de stad gebouwd in Rialto, een van de wijken van Venetië. Hoewel het deel uitmaakte van het Oost-Romeinse Rijk, had de stad een echte autonomie. De inwoners stichtten hun eigen regering en maakten van hun stad in 697 een republiek door de eerste doge te kiezen.
Na zijn economische bloei ontwikkelde Venetië een politiek van expansie waardoor het in de 11e eeuw zijn controle over de Adriatische Zee kon opleggen. Met de Vierde Kruistocht vestigde de stad haar macht in het Oosten.
Sinds de 11e eeuw wordt Venetië beschouwd als de grootste economische macht in het Middellandse Zeegebied. Dankzij de doge en de grote koopmansfamilies werd de stad de belangrijkste commerciële tussenpersoon tussen het Oosten en de christelijke wereld.
In de 14e eeuw verkreeg het de suprematie over Genua in het Middellandse Zeegebied en richtte zijn expansieambities zich op het Venetiaanse achterland. Er braken conflicten uit met Milaan, de Oostenrijkse Habsburgers en Frankrijk. Verslagen bij Agnadello in 1509, kwam Venetië in een fase van onvermijdelijk verval.
Hoewel het economisch achteruitging, was de stad qua geest juist springlevend. Haar culturele invloed werd versterkt door artistieke opdrachten van rijke families en de katholieke kerk. Beroemde kunstenaars als Titiaan, Veronese en de Bellini’s werden er geboren of werkten er.
In de 18e eeuw beïnvloedde deze verfijnde stad de hele artistieke wereld.
Venetië was ook een stad van permanente festiviteiten: het carnaval duurde zes maanden per jaar en alles was een voorwendsel voor festiviteiten. De eerste openbare operagebouwen dateren uit deze kleurrijke periode.
In 1797 werd de Republiek Venetië veroverd door Napoleon Bonaparte, die het bij het Verdrag van Campo Formio afstaat aan Oostenrijk.
Als hoofdrolspeler in de strijd van het Risorgimento werd Venetië in 1866, na de derde onafhankelijkheidsoorlog, opgenomen in het Koninkrijk Italië.
Tussen 1841 en 1846 verloor Venetië zijn insulair karakter door de aanleg van een spoorwegbrug en vervolgens een weg naar Rialto. Dankzij deze werkzaamheden kreeg de stad echter haar aantrekkingskracht terug en ontwikkelde zich het cultureel toerisme.
In de tweede helft van de 20e eeuw kreeg Venetië echter te maken met het kwaad van de lucht- en watervervuiling, die de gebouwen en de fauna bedreigde. In 1966 werd Venetië getroffen door een grote overstroming, waardoor de autoriteiten zich bewust werden van het stijgende waterpeil.
In 1989 werd het ambitieuze project Moses voorgesteld, dat tot doel had de invasie van de lagune door de getijden tegen te gaan.
